قانون اساسي هفده ماده اي ژاپن كه در 604 نوشته شده است ، بنابر گزارش شاهزاده شاتوكو ، نمونه اوليه قانون اساسي در تاريخ سياسي آسيا است. اين سند تحت تأثير آموزه هاي بودايي ، بيشتر بر اخلاق اجتماعي تمركز دارد تا بر نهادهاي حكومتي ، و همچنان يك تلاش اوليه قابل توجه براي ايجاد قانون اساسي دولتي است.
قانون اساسي مدينه (به عربي: صحيفة المدينه ، Ṣaḥīfat al-Madīna) ، همچنين به عنوان منشور مدينه معروف است ، توسط پيامبر اسلام محمد (ص) پس از پرواز (هجرت) به يثرب ، جايي كه وي رهبر سياسي شد ، تدوين شد. اين توافقنامه رسمي بين محمد و همه قبايل و خانواده هاي مهم يثرب (كه بعدها به مدينه معروف شد) ، از جمله مسلمانان ، يهوديان و مشركان ، تشكيل شد. [21] [22] اين سند با نگراني آشكار براي پايان دادن به نبرد بين قبيله اي تلخ بين قبايل اوس (اوس) و خزرج در مدينه تنظيم شده است. بدين منظور ، تعدادي از حقوق و مسئوليت ها را براي جوامع مسلمان ، يهودي و بت پرست مدينه ايجاد كرد و آنها را در چارچوب يك جامعه - امت قرار داد. [23] قدمت دقيق قانون اساسي مدينه هنوز مورد بحث است ، اما عموماً محققان معتقدند كه مدت كوتاهي پس از هجرت (622) نوشته شده است.
در ولز ، Cyfraith Hywel توسط Hywel Dda ca. 942-950.
قرون وسطي بعد از 1000پراودا ياروسلوا ، كه در اصل توسط ياروسلاو حكيم شاهزاده بزرگ كيف تركيب شده بود ، در حدود 1017 به نوگورود بزرگ اعطا شد و در سال 1054 در روسكا پراودا گنجانده شد ، كه براي همه كيوان روس قانون شد. اين تنها در نسخه هاي بعدي قرن پانزدهم زنده ماند.
در انگلستان ، اعلاميه منشور آزاديها توسط هنري اول در 1100 ، پادشاه را براي اولين بار در برخورد با روحانيت و اشراف متعهد كرد. اين ايده توسط باروني انگليسي گسترش يافت و اصلاح شد هنگامي كه آنها در سال 1215 پادشاه جان را مجبور به امضاي Magna Carta كردند. مهمترين مقاله واحد Magna Carta ، مربوط به "habeas corpus" ، به شرطي كه پادشاه مجاز به زندان و غيرقانوني نباشد. ، تبعيد يا كشتن هر كسي به دلخواه در اين مقاله ، ماده 39 ، از Magna Carta آمده است: